تقصیر دلم نیست تصویر تو زیباست

به نام حق

مادر هر گاه با قایق دلتنگی ام به جزیره خیالتم سفر می کنم تا آن دور دست ها تو را می بینم مادرنمی دانم بندر محبتت چگونه در دلم کاشته شده که ریشه اش در تمام وجودم گسترده است

مادر نمی دانم چگونه بگویم که باور کنی که بدانی در ازای همه خوبی های تو بد کرده ام . از آن نگاه مهربانت ،دستهای گرمت ، دل نازکت ، و اشک های پنهانیت چه بگویم که هر وقت به

یادشان می افتم قلبم شروع می کند به زیر و رو شدن و رگ های وجودم می لرزد همچون لرزیدن رگهای وجود تو هنگامی که چشمان ما را گریان می دیدی یا وقتی که بر بستر بیماریمان

می نشستی. مادر آنوقتها که در کتابهایمان می خواندیم بهشت زیر پای مادران است خیلی بچه بودیم که مفهومش را درک کنیم و شاید با خود کلنجارمی رفتیم مگر می شود؟ و حالاست که این

جمله پر معنا را می فهمم. مادر تو هرگز به ما دروغ نمی گفتی حتی اگر به ضررت تمام می شد آنقدر در وجودت صداقت موج می زد آنقدر در دلت سادگی و صفا بود که جایی برای دروغ

نمانده بود ولی ما بی خبر از همه چیز خیلی آسان و به خیال خودمان زیرکانه به تو دروغ می گفتیم اگر چه بچه بودیم و غافل از اینکه تو این درس ها را می دانستی . مادر یادم نمی رود

دست های خسته ات که به هنگام سحر به آسمان خدا دراز می کردی و برای سلامتی و خوشبختیمان دعا می کردی وحالا مادر سالها از ان روزها می گذرد و تو هنوز همان مادری

هستی که بودی هنوز هم ما را اگر چه بزرگ شده ایم همچون گذشته ها مثل کودکی مان دوست داری ،هنوز حرف دل ما را می دانی ،هنوز هم در برابر شیطنت ها و لج بازی هایمان همچون

گذشته سکوت می کنی و هر چه بنویسم محبت تو را نمی توانم بشمارم

فقط این را به تو خواهم گفت :

مادر مرا ببخش